Hvort kemur á undan, ofurmassamikil svarthol sem draga í sig efni eða stjörnuþokurnar þar sem þær halda sig? Alveg ný atburðarrás hefur komið frá nýlegum athugunum á svartholi án heimilis: svarthol gætu verið að ‚byggja‘ sínar eigin stjörnuþokur. Þetta gæti verið athugunin sem gerir það að verkum að við skiljum hvers vegna massi svarthola er meiri í stjörnuþokum með fleiri stjörnum.
„Hænan eða eggið spurningin um hvort stjörnuþokur eða svarthol þess koma á undan er eitt af mest ræddu málefnunum í geimeðlisfræði í dag,“ sagði aðalhöfundurinn David Elbaz, „Rannsókn okkar bendir til að ofurmassamikil svarthol geti sett af stað myndun stjarna, og þannig ‚byggt‘ þeirra eigin stjörnuþokur. Þessi tenging gæti einnig skýrt hvers vegna stjörnuþokur með stærri svartholum hafa fleiri stjörnur.“
Til að komast að þessari óvenjulegu niðurstöðu, þá gerði hópur stjörnufræðinganna viðamiklar athuganir á sérstöku viðfangsefni, nálæga dulstirninu HE0450-2958, sem er staðsett í um það bil 5 milljarða ljósára fjarlægð.
Þar til nú var talið að stjörnuþokur dulstirna væru faldar bakvið mikið magn geimryks, þannig að stjörnufræðingarnir notuðu mið-innrauða skynjara á VLT sjónauka ESO fyrir athuganirnar. Á þessum bylgjulengdum skína rykský mjög bjart og þess vegna er auðvelt að nema þau. „Með því að athuga á þessum bylgjulengdum þá gátum við fundið ryk sem faldi stjörnuþokuna,“ sagði Knud Jahnke, sem leiddi athuginina við VLT. „Hinsvegar þá fundum við ekkert ryk. Hinsvegar uppgötvuðum við að greinnilega óskyld stjörnuþoka í nágrenni við dulstirnið er að framleiða stjörnur á miklum hraða.“
Þessar athuganir hafa leitt til óvæntrar sýnar á kerfið. Á meðan engar stjörnur sjást í kringum svartholið, þá er fylgistjörnuþoka þess full af björtum og mjög ungum stjörnum. Stjörnuþokan er að framleiða stjörnur á hraða sem jafnast á við 350 sólir á ári, hundraðfalt meira en fyrir hefðbundna stjörnuþoku.
Fyrri athuganirnar höfðu sýnt að fylgi stjörnuþokan sé í raun og veru undir skotárás: dulstirnið skýtur út strók af virkilega orkuríkum eindum að fylgi stjörnuþokunni, meðfylgjandi er straumur af gasi á háhraða. Innspýting efnis og orku inní stjörnuþokuna bendir til að sjálft dulstirnið gæti verið hvetjandi fyrir stjörnumyndun og þ.a.l. býr til sína eigin stjörnuþoku; í þeirri mynd, þá hafa stjörnuþokur þróast frá gasskýjum sem hafa lent í orkuríkum straumum frá dulstirnum.
„Bæði viðfangsefnin munu sameinast í framtíðinni: dulstirnið er að hreyfast á hraða uppá aðein nokkur þúsund km/klst miðað við fylgistjörnuþokuna og fjarlægðin á milli þeirra er aðeins 22.000 ljósár,“ sagði Elbaz. „Þó að dulstirnið sé ennþá ‚nakið‘, þá mun það að lokum vera ‚klætt‘ þegar það sameinast stjörnuríkri fylgiþokunni. Það mun síðan að lokum enda inní stjörnuþokunni eins og öll önnur dulstirni.“
Þetta þýðir að hópurinn hefur bent á svarthols stróka sem hugsanlega aflgjafa við stjörnuþokumyndun, sem gæti einnig verið fulltrúi týnds hlekks í skilningi okkar á því af hverju massi svarthola sé meiri í stjörnuþokum sem hafa fleiri stjörnur.
„Nátturulegt framhald af vinnu okkar er að leita að álíka viðfangsefnum í öðrum kerfum,“ sagði Jahnke.
Stjörnusjónaukar framtíðarinnar munu geta leitað að þessum viðfangsefnum ennþá lengra í burtu.
[Heimild: ESO]
Nýjar athugasemdir